Vandaag, op de Internationale Dag van het Gezin plaatst Juvent een interview dat twee van onze MST therapeuten afgelopen 11 mei hielden met een moeder, die met haar gezin het MST-traject doorliep:

De geboorte van een gezin

Voordat ik aan MST begon was ik moe, wist ik niet wat er nu echt met mijn kinderen aan de hand was en voelde ik me echt alleen. Ik was van te voren gewaarschuwd dat de behandeling pittig zou zijn en veel van mij, ons, zou vragen. Ik ben ook zo een moeder die zich inleest, het handboek MST staat in mijn boekenkast. Ik ben een denker, analyseer graag en vergaar graag kennis maar zelf therapie aangaan is wel wat anders dan er over lezen. Je gaat een heel proces aan.

Wat mij echt geholpen heeft is dat ik gedurende de hele behandeling het gevoel heb gehad dat we het samen deden, ik, de papa, ons netwerk, de therapeute en ook de kinderen. Samen is echt het keyword. Zoals ik al zei, ik ben zelf een denker maar samen analyses en plannen maken, me gesteund voelen in de uitvoering, dat is echt samen geweest.
Dát heeft voor mij gezorgd voor commitment, het zijn ook echt onze plannen geworden. MST houdt vast aan het behandelmodel maar past het wel aan bij wie wij zijn, bij wie ik ben.

Wat mij zeker geholpen heeft, is dat er ook gekeken wordt naar wat er wel lukt, naar de positieve kanten en krachten van ons als gezin en van ieder van ons als individu. Ook dat is al zo helpend want je komt uit een situatie waarin niets meer lijkt te lukken. Als je dan de eerste succesjes boekt, geeft dat energie en ervaar je grip.

Het was heel fijn dat de therapeute bereikbaar was op de meest moeilijke momenten, dat geeft houvast. Vond het wel moeilijk hoor om te bellen naar de bereikbaarheidsdienst. Je wil op die aller moeilijkste momenten iemand die je instructie geeft en niet tig vragen gaat stellen. Het helpt dan echt als iemand je in het heftige conflict waarin ik toen zat, zegt dat je de ruimte moet verlaten en als je dat gedaan hebt, het met je heeft over eerst zelf rustig worden.

We zijn open en eerlijk geweest naar elkaar, ook dat heeft geholpen. Hoe moeilijk ook, want het is echt wel confronterend hoor. Eigenlijk voelde ik me al zo lang falen als moeder. Ik heb me nooit beschuldigd gevoeld maar het is wel confronterend als je ziet wat jou aandeel is. Confronterend, maar ook erg verhelderend. Wat dan zeker helpt is dat je juist kan kijken naar waar je dan wel invloed op hebt. Als je merkt dat dingen wel gaan helpen, ervaar je zelf steeds meer regie.

Gaandeweg ging het steeds beter met het gedrag van mijn kinderen, lukt het ons als ouders om samen te werken, iets wat ik al bijna had opgegeven. Nog steeds speelt dat gevoel van falen wel eens op maar het lukt me steeds beter om in het nu te kijken naar wat wel lukt en wat ik moet doen. Heb regie terug gekregen, niet alleen in mijn gezin maar in de meeste facetten van mijn leven.

MST gaat niet samen met andere vormen van hulp. Als je start dan denk je wel waarom moet er iets stoppen in een periode dat niets anders lijkt te werken, plus dat het dan ook betekent dat je kind ook letterlijk meer thuis is, terwijl dat al zo moeilijk is. Ik vind het belangrijk dat er goed uitgelegd wordt waarom dat nodig is. Ik kan daar nu wel over zeggen dat de hele MST behandeling een reset is, jezelf leert sturen en dat een andere partij daarbij die ook wil sturen helemaal niet helpend is. Die reset moet je echt eerst zelf maken.

Aan het eind van de behandeling trakteerde de therapeute op beschuit met muisjes, vierde we de geboorte van ons gezin. Zo voelde dat echt.

In de meivakantie ben ik met een van de kinderen op vakantie gegaan. Iets waar ik daarvoor voor wegliep, zoiets gaan doen met mijn kind dat zich zo lastig kon gedragen, dat zag ik al helemaal niet meer zitten. Tijdens de wandeling van 14 kilometer stelde hij voor om op de zwaarste stukken de tas te dragen, zag hij dat ik aan het ploeteren was en nam hij het over. Voor de MST behandeling waren er zorgen geuit over zijn gewetensontwikkeling. Nou, dit voorbeeld zegt toch alles.
Hij heeft zijn moeder terug en ik mijn zoon.”