Het verlangen van Henk en Larissa om hun huis open te zetten voor kinderen in nood is een proces geweest van jaren. Zowel Henk als Larissa werken in het onderwijs en zagen daar de kwetsbaarheid in kinderlevens en de noodzaak van een veilig thuis. Henk: “Ik had een leerling in mijn klas die van woongroep naar woongroep verhuisde en ik dacht: hoe kan het nou dat er geen plek is voor hem? Dat was de eerste keer dat we het er samen over hadden.”
Welkom
Begin 2024 zijn Henk & Larissa open voor opvang. Lieve en Elias zijn inmiddels 7 en 5 jaar oud. Larissa: “Die eerste paar maanden vonden we best spannend. Het voelde een beetje vreemd. We waren een soort aan het ‘wachten’ op een telefoontje. Echt grote plannen maakten we niet, want ja, die zouden dan zomaar opeens misschien niet door kunnen gaan.”
Juist als er meer rust komt en ze plannen maken om met Hemelvaart te gaan kamperen, komt er bericht vanuit Juvent. Of ze zo snel mogelijk een thuis kunnen geven aan een baby van 10 maanden. “We hebben diezelfde dag nog ‘ja’ gezegd, ook al vertelt de situatieschets die je dan krijgt nog lang niet alles.”
In een paar dagen maken ze zich klaar voor de komst van Levi. De mama van Levi komt Levi zelf brengen. “Dat vonden we zo dapper van haar en zo krachtig! Zo kwetsbaar stond ze daar, met tranen in haar ogen.” Henk en Larissa vallen even stil als ze terugdenken aan dat moment.
Wennen, zoeken en grenzen stellen
“In praktische zin waren we er klaar voor, maar we hadden nog geen idee natuurlijk wat we konden verwachten. En dan heb je opeens een baby’tje in je handen”, vervolgt Larissa. “Die eerste periode was vooral zoeken, wennen aan elkaar en een weg vinden met elkaar.” Henk vult aan: “Als je je eigen kind in de ogen kijkt, weet je vaak wel wat hij nodig heeft of hoe hij in z’n velletje zit. Bij Levi was dit echt een puzzel. Zeker ook omdat hij het ons nog niet kon vertellen. Zo wilde Levi in het begin niet in een bedje slapen, dronk hij nog veel melk en at hij weinig vast voedsel.”
Langzaam zien ze Levi opbloeien. “De eerste weken bleef hij vooral bij het tafeltje staan en dachten we ‘hij kan toch kruipen?’ Of hij stond bij het raam te wachten, op de uitkijk, zo leek het. Maar stapje voor stapje voelde hij zich steeds meer thuis gelukkig. Hij raakte vertrouwd met ons en ging zich hechten. Hij wilde bij ons zijn, vond rust bij ons, zocht troost en lachte als wij naar hem lachten. Zijn ouders gaven ons vertrouwen, dat speelde zeker mee.”
Heel fijn dat er contact kon zijn met de ouders, maar we moesten ook grenzen stellen.
Het contact met zijn ouders is goed, maar vraagt ook om grenzen. “In het begin was het contact misschien wel een beetje te veel”, denkt Larissa hardop. “Het is natuurlijk heel fijn dat er contact kon zijn tussen de ouders en ons, maar ook daarin moesten we grenzen stellen en moeilijke beslissingen maken. Gelukkig hadden we veel ruggespraak met Jannie, onze vaste pleegzorgbegeleider.”
Liefhebben in het kwadraat
Na verloop van tijd hoort Levi er helemaal bij. Henk: “Ik ontdekte een nieuwe dimensie van liefhebben. Ons hart ging helemaal open voor Levi”. Kwetsbaar voegt hij toe: “Je houdt van hem alsof hij blijft, terwijl je weet dat je hem ooit weer moet loslaten. Dat schuurt eigenlijk heel de tijd wel.”
Ook leren Henk en Larissa elkaar op een andere manier kennen. Larissa: “Ik leerde veel van en over mezelf. Van nature ben ik conflictvermijdend. Maar juist door onze liefde voor Levi, leerden we van elkaar wat er echt toe doet, waar we voor staan en waar onze grenzen liggen. Richting het kind, maar ook richting de hulpverlening of de ouders.”
Niet uit het oog, niet uit het hart
En dan is daar het moment van loslaten. Levi kan en mag weer terug naar zijn ouders. “Hem loslaten was heel intens, voor ons allemaal”, vertelt Larissa. Tijdens de opbouw naar terugkeer gaat Levi wat vaker een dagje naar zijn ouders. Op een dag zien ze hem met zijn mama op de kermis. Even later ziet hij hen ook. “Dat voelde zo vreemd, want het liefst hadden we hem geknuffeld en omhelsd”, glimlacht Larissa. “We moesten loslaten wat niet van ons is, maar waar we wel ontzettend veel van houden.”
Loslaten wat niet van ons is, maar waar we wel ontzettend veel van houden.
Inmiddels woont Levi weer bij zijn ouders. Henk en Larissa kijken terug op een waardevol proces. “Het moment dat we bij de rechter zaten met z’n vieren, de ouders van Levi en wij, en vertrouwen en dank naar elkaar uitspraken. Dat maakte het cirkeltje rond. De blijdschap van de ouders dat ze het weer mochten proberen, was zo mooi!”
Impact
Pleegzorg doet ook iets met de rest van het gezin, merken ook Henk en Larissa. Larissa: “Elias schreef laatst nog in een vriendenboekje dat ons gezin bestaat uit mama, papa, Lieve, Elias en pleegbroertje Levi.” En toen Henk en Larissa met hun kinderen praatten over een eventueel nieuw kindje in huis, zei Lieve eerst: “Dan willen we geen baby.” Om daar later nog aan toe te voegen: “wel een baby, maar dan een die niet meer weg kan gaan.”
Larissa: “Dat hoort ook bij pleegzorg. We hebben ervoor gekozen dat ze hiermee te maken krijgen: met verwelkomen en loslaten, hechten en onthechten. Ze leren er mee omgaan, maar het komt wel regelmatig terug. Zo blijft pleegzorg, ook nu we even geen kindje in de opvang hebben, onderdeel van ons gezin.”
Fotografie: Evera Tilroe fotografie
*Vanwege privacyredenen is Levi een gefingeerde naam.